با یک نگاه به داخل دفتر کار آنتونی جِیمز، میتوان بهراحتی شغل او را حدس زد. دیوارها مملو از طراحیهای پشهها هستند. کتابهای دربارهی پشه، قفسهها را پر کردهاند.

در کنار میز کارش یک بَنر قرار دارد که هر مرحله از رشد یک گونهی خاصآدِس اجیپتی (Aedes aegypti) – را نمایش میدهد؛ از مرحلهی تخم تا شفیره تا رشد کامل. این تصاویر به حدی بزرگ شدهاند که حتی دوستداران فیلم پارک ژوراسیک را هم میترسانند. روی پلاکاتومبیلش تنها یک کلمه دیده میشود: AEDES.

تقریبا ۳۵۰۰ گونه‏‏ پشه وجود دارد، اما جیمز تنها روی چند گونه از آنها مطالعه میکند، که هر یک از آنها در زمرهی کشندهترین جانداران کرهی زمین هستند. از جمله آنوفل گامبیا (Anopheles gambiae)، ناقل انگل مالاریا، که سالانه جان صدها هزار نفر را میگیرد. اما جیمز در بیشتر دوران حرفهایاش روی آدس تمرکز کرده است. تاریخدانان بر این باورند که این پشه در قرن هفدهم، از آفریقا و از طریق کشتیهای حامل بردهبه آمریکا آمده، و تب زرد را که تا کنون میلیونها نفر را کشته، به همراه خود آورده است. امروزه این پشه علاوه بر پاتوژنهایی چون چیکونگونیا، ویروس نیل غربی و زیکا، ناقل تب دانگ نیز هست که سالانه حدود ۴۰۰ میلیون نفر را آلوده میکند.

هدف آزمایشگاه جیمز و هدف حرفهاو این بوده که روشی برای دستکاری ژنهای پشه پیدا شود تا این جانوران قادر به پراکنده کردن این بیماریها نباشند. تا همین اواخر، این مسیر طولانی، بدون جذابیت، و تا حد زیادی نظری بوده است. اما با ترکیب یک فناوری نوین به نام «کریسپِر کاس۹» (CRISPR Cas9) با یک سیستم خنثی معروف به ژندرایو، نظریهبهسرعت به واقعیت تبدیل شده است.

کریسپر قدرتی کاملا نوین را در اختیار انسان میگذارد. برای نخستین بار دانشمندان میتوانند با دقت و سرعت، دیانای هر جانداری، از جمله ما انسانها، را تغییر دهند، از بین ببرند و از نو تنظیم کنند. این فنآوری در سه سال اخیر زیستشناسی را دگرگون کرده است. محققان با کار کردن روی نمونههای حیوانی در آزمایشگاههای سرتاسر جهان، از فناوری کریسپر برای اصلاح نقصهای ژنتیکی وخیم، از جمله جهشهایی که موجب دیستروفی ماهیچهای، فیبروز سیستیک (سفتی مخاط) و یک نوع هپاتیت میشوند، استفاده کردهاند. بهتازگی چندین گروه در تلاش برای از بین بردن ویروس اچآیوی موجود در دیانای سلولهای انسانی، از فنآوری کریسپر استفاده کردهاند. نتایج تنها تا حدی موفقیتآمیز بوده است، اما بسیاری از دانشمندان باور دارند که این فناوری احتمالا به درمان ایدز کمک خواهد کرد.

علاوه بر این، دانشمندان در آزمایشهایشان از کریسپر برای از بین بردن ویروسهایی که در خوکها وجود دارند و مانع پیوند اعضای آنها به انسانها میشوند، استفاده کردهاند. بومشناسان به دنبال روشهایی هستند تا بتوانند با این فنآوری از گونههای در معرض خطر محافظت کنند. همچنین زیستشناسان گیاهان، که با تنوع بسیاری از محصولات سروکار دارند، در تلاشاند ژنهایی را که جذبکنندهی آفت هستند، از بین ببرند. کریسپر اینگونه، با تکیه بر زیستشناسی به جای مواد شیمیایی، به ما کمک خواهد کرد تا وابستگی ما به آفتکشهای سمی کم شود.

هیچیک از دستاوردهای علمیِ قرن گذشته تا این حد نویدبخش نبوده، و تا این حد مسائل دشوار اخلاقی در پی نداشته است. از همه جنجالیتر این است که اگر از فنآوری کریسپر استفاده شود تا سلولهای زایندهی جنین انسانسلولهای حاوی اطلاعات ژنتیکی که توانایی این را دارند که به نسل بعدی منتقل شونداصلاح شوند، چه اصلاح یک نقص ژنتیکی باشد، چه پرورش یک خصیصهی دلخواه، این تغییر تا ابد به فرزندان آن شخص و فرزندان آنها نیز منتقل خواهد شد. پیشبینی عواقب چنین تغییرات عمیقی، اگر نگوییم غیرممکن، بسیار دشوار خواهد بود.