لاریسا، غارنوردی باتجربه و تقریبا ۳۰ و چند ساله اهل کوههای آرال، در مسیر پیچدرپیچمان همچون مار بهراحتی [پیچوتاب میخورد و] پیش میرود، درحالیکه من نالان و تقلاکنان همچون تازهکاری بیتجربهکه هستمپی او میروم. سیاهی سردِ غار، نورِ چراغ پیشانیهای ما را تنها یک متر جلوتر میبلعد، و وادارمان میکند تا مثل موش کور [کورمال کورمال] حرکت کنیم، و مسیرمان را در امتداد صدها متر طنابِ زمخت و گلآلود که ما را در عبور از دالانهای بیشمار هدایت میکنند، با لمس دست پیدا کنیم.

این مسیرها از پیشتر نقشهبرداری شدهاند، اما حین بالا و پایین خزیدن و لمبر خوردن، احساس میکنم در پیچاپیچ کابوسوار دالانهای پوشیده از گِلِ یخزده و ریگهای خیس گم شدهام. برای صخرهنورد و کوهنوردی چون من، جهتیابی در اینجا کاملا متفاوت است. من عادت دارم در بلندیهای پرخطر حرکت کنم، اما این پایین، نقشههای چاپی اغلب بیفایده هستند، مکانیابها کار نمیکند و اجرام آسمانی که شما را از درستی مسیرتان مطمئن کنند، وجود ندارد. و با وجود آنچه لاریسا به من میگوید، میدانم که بهتنهایی هرگز نمیتوانستم راهم را به بیرون این هزارتوی رعبانگیز پیدا کنم.

جذابیت این سیستم عظیم شبیه جذابیت کوههای بلند برای صخرهنوردان است؛ با یک تفاوت: ما میدانیم که قلهی اورست بلندترین نقطهی زمین است، اما امکان یافتن غارهای جدید و عظیم زیرزمینی تقریبا نامحدود است. اطلاعاتی که ما در مورد سطح مریخ داریم، بیشتر از اطلاعات ما در مورد اعماق پنهان زمین است. غار کروبرا در جمهوری گرجستان در حال حاضر با ۲۱۹۷ متر عمق، عمیقترین غار شناختهشده است. اما ستارهی سیاه با توجه به اینکه خیلی از قسمتهای آن هنوز کاوش نشده است، کاندیدای اصلی تصاحب این عنوان است. تا امروز، طی هشت سفر تحقیقاتی، حدود ۱۷۴۰۰ متر از دالانها و مسیرهای غار ستارهی سیاه شناسایی شده است. عمیقترین کریدور تقریبا ۹۰۰ میر زیر زمین است. اما این غار بهطور کامل نقشهبرداری نشده است. بخشی بهخاطر موقعیت دورافتاده بودن آن در منطقه‌‌ی بدون ثبات سیاسی، و بخشی به این جهت که بزرگ بودن غار، نیاز به امکانات فنی و تجهیزات پیشرفتهی بسیار زیادی دارد. در بسیاری از این سفرهای تحقیقاتی، گروه با کمبود طناب مواجه شده است. من بلافاصله متوجه میشوم چرا. من و لاریسا فقط ۳۰۰ متر از ورودی غار پیش رفته بودیم، ولی تقریبا از ۱۲ منطقهی طنابکشیشده گذشته بودیم.

میتوان دانش فراوانی از زیر زمین گردآوری کرد، که بیشتر در غارسنگها نهفته است. غارسنگها رسوبات معدنی هستند با نامهای استالاگمیت (چکیدهسنگ) و استالاکتیت (چکندهسنگ) که به شکل قندیل از کف غار بالا آمدهاند و از سقف غار آویزان شدهاند. دانشمندان همانگونه که از مغزههای یخی گرفتهشده از کوههای یخ اطلاعات به دست میآورند، از غارسنگها هم اطلاعات استخراج میکنند. با بررسی عناصر شیمیایی که همراه با قطرات آب طی هزاران سال بر این ساختارها چکیدهاند، دانشمندان میتوانند اطلاعاتی دربارهی آبوهوای زمین در زمانهای مختلف به دست آورند.