زمانی که دختر جیونگمی یون پنج ساله بود، فقط میخواست لباس صورتی بپوشد. یون که عکاس اهل کرهی جنوبی است، میدانست که سلیقهی فرزندش با عدهی کثیری از دختران جوان مشترک بود. اما آنقدر شیفتهی این تمایلِ ظاهرا عمومی شد که «پروژهی صورتی و آبی» را آغاز کرد؛ پروژهی عکاسیای که هنوز هم ادامه دارد و مربوط به دو رنگی است که اغلب به پسران و دختران سرتاسر جهان نسبت داده میشود.

طبق نظر جو پائولتی، استاد مطالعات آمریکایی دانشگاه مریلند، پیوند دادن این رنگها به جنسیت نسبتا جدید است. او میگوید: «در قرن نوزدهم رنگهای روشن در بیشر کشورهای اروپایی و ایالات متحده مد بود و «نه به منظور تفکیک جنسیتی، بلکه زیبا کردن رنگ چهره» پوشیده میشدنداو میگوید: «در اوایل قرن بیستم تمایز جنسیتی در رنگ لباس پدیدار شد، و تا سال ۱۹۴۰ صورتی و آبی همانطور که امروز هم پا برجاست، بهعنوان رنگهای بهشدت مربوط به جنسیت ریشه دوانیدند

پائولتی میگوید که ایالات متحده کمک چشمگیری به پدیدهی «رنگ صورتی مختص دختران و آبی مختص پسران» کرده است. او میگوید که این مسئله توسط پلتهای رنگی نافذ عروسک باربی، فیلم ابرقهرمانها، و دیگر محصولات عمدهی دوران کودکی بچههای آمریکایی تقویت شده است. یون از زمان آغاز «پروژهی صورتی و آبی» در سال ۲۰۰۵، مشاهده کرده است که با بزرگ شدن کودکان، سلیقهی رنگی آنها هم اغلب در سال سوم و چهارم دبستان تغییر میکند.