پلوتوی کوچک، سرد، و به‌طرز نامعقولی دور، همواره رمز و رازهایش را پنهان کرده است. از زمان کشف آن در سال ۱۹۳۰، این سیاره‌ی کوتوله دور از دسترس بوده است. سطح یخ‌زده‌ی آن معمایی مبهم است که حتی قوی‌ترین تلسکوپ‌ها هم نمی‌توانند این ابهام را رفع کنند. اطلاعاتی در موردش داریم، اما به‌درستی آن را نمی‌شناسیم.

این وضعیت در روز ۱۴ ژوییه تغییر خواهد کرد، یعنی زمان تعیین‌شده برای پرواز کردن فضاپیمای جدید ناسا، نیو هورایزنز، در فاصله‌ی ۱۲۵۰۰ کیلومتری سیاره‌ی کوتوله‌ی یخ‌زده. مانور خطرناکی است، اما اگر همه چیز به‌خوبی پیش رود، این پرواز زودگذر و با فاصله‌ی نزدیک، آخرین شیء معروف بررسی‌نشده‌ی منظومه‌ی شمسی را نمایان خواهد کرد. سرانجام می‌توانیم واقعا سطح این شیء که پیش‌تر یک سیاره تلقی می‌شد و سطح بزرگ‌ترین قمرش، یعنی شارون، را ببینیم. دانشمندان در مورد این‌که چه چیز ممکن است بیابند، گمانه‌زنی‌هایی کرده‌اند، اما تنها چیزی که می‌توانند با اطمینان بگویند، این است که پلوتو حتما همه را غافل‌گیر خواهد کرد.

این اولین باری نیست که پلوتو امیدها را نقش بر آب کرده است. در سال ۲۰۰۶، یعنی سالی که نیوهورایزنز به فضا پرتاب شد، پلوتو از فهرست سیارات پاک شد و به‌عنوان «سیاره‌ی کوتوله» مجددا مطرح شد. البته این مسئله بیشتر به ستاره‌شناسان روی زمین مربوط می‌شد تا هرگونه تردستی آسمانی، اما واقعیت آن است که، پلوتو از قبل از این‌که کشف شود تا کنون، مسئله‌ای دشوارفهم بوده است.

برای این‌که پلوتو را واقعا بشناسیم، باید به آن‌جا برویم، تلسکوپ‌های زمینی را کنار بگذاریم و وارد این دنیا شویم و آن را بررسی کنیم. ۸۵ سال طول کشیده است، اما حداقل سیاره کوچک جدال‌برانگیز تامبا را ملاقات خواهیم کرد. و به نوعی، تامبا هم سیاره را خواهد دید؛ در یک کوزه‌ی کوچک، خاکستر جسد تامبا در داخل فضاپیمای نیو هورایزنز آرام گرفته است. یک فرستاده‌ی نمادین که از پلوتو و آن‌طرف‌تر، از میان کمربند کویپر عبور خواهد کرد، شاید به دنبال کشف دنیای کوچک دیگری باشد.