در سال ۱۹۴۹، در میانه‌های دوران تهدید‌آمیز رژیم اقتدار‌گرای اروپا، جورج اورول، نویسنده‌ی بریتانیایی، شاهکار خود به ‌نام «۱۹۸۴» درباره‌ی یک مدینه‌ی‌فاسده را منتشر کرد. این کتاب یک جمله‌ی هشدار‌دهنده‌ و اساسی داشت: «آقا بالاسر تو را تخت نظر دارد.» با وجود نگرانی‌ای که این پندار می‌توانست به ‌وجود بیاورد، وسیله یا فناوری‌های لازم برای «تخت نظر‌‌ گرفتن» آدم‌ها در آن زمان به اندازه‌ی حال نبود. اولین سیستم مدار‌بسته قابل‌ خرید از بازار در سال ۱۹۴۹ توسط یک شرکت آمریکایی عرضه شد. دو سال بعد، در سال ۱۹۵۱، شرکت کُداک دوربین قابل حمل خود به‌ نام «براونی» را به مشتریان شگفت‌زده‌ی‌ خود معرفی کرد.

در حال حاضر سالی بیش از ۲/۵ تریلیون عکس در اینترنت پست‌ یا ذخیره می‌شود. میلیارد‌ها عکس و ویدیوی دیگر هم هست که افراد پیش خودشان نگه می‌دارند. طبق برآورد یک شرکت مخابراتی، تا سال ۲۰۲۰ تقریبا ۶/۱ میلیارد نفر از مردم دنیا صاحب تلفن‌های مجهز به دوربین خواهند بود. در همان راستا، سالی ۱۰۶ میلیون دوربین مدار‌بسته جدید به فروش می‌رسد. مشتریان بیش از سه میلیون دستگاه خود‌پرداز در سراسر جهان تحت نظر قرار دارند. ده‌ها هزار دوربین موسوم به دستگاه‌های تشخیص خودکار شماره پلاک خودرو‌ها (ANPR) در راه‌ها و جاده‌ها نصب شده‌ است که رانندگان متخلف در سرعت و محل پارک خودرو را شناسایی می‌کنند. این دوربین‌ها در انگلستان برای زیر‌نظر‌ گرفتن رفت‌و‌آمد مجرمان مظنون نیز به‌ کار برده می‌شوند. تعداد شمارش‌نشده اما رو‌ به ‌رشد افرادی که از دوربین‌هایی استفاده می‌کنند که روی لباس نصب می‌شوند، از نیرو‌های پلیس فراتر رفته و کارمندان بیمارستان‌ها و افراد غیر از ماموران اجرای قانون را هم شامل می‌شود. دستگاه‌های نظارت شخصی – دوربین‌های روی داشبورد، دوربین‌های روی کلاه ایمنی دوچرخه‌سواران جهت ثبت تصادفات، زنگ‌ درهای مجهز به لنز برای گرفتن عکس دزدان بسته‌های پستی – از دیگر دستگاه‌هایی هستند که به‌سرعت دارند در زندگی روزمره‌ی بسیاری از شهرنشینان رخنه می‌کنند. از آن سنجش‌ناپذیر‌تر و به مراتب آزار‌دهنده‌تر تصویر میلیارد‌ها شهروند غیر‌مظنون است که با تکنولوژی تشخیصِ چهره یا شناسایی هویت گرفته‌ شده و در پایگاه داده مراجع قانونی یا بخش خصوصی ذخیره می‌شود و ما تقریبا هیچ کنترلی رویشان نداریم.

تازه این‌ها تنها دستگاه‌های «نظارت‌گری» هستند که ما می‌بینیم. آسمان ما در حال حاضر مملو از پهپاد‌هاست؛ ۲/۵ میلیون فروند از این پهباد‌ها در سال ۲۰۱۶ توسط شرکت‌ها و افراد عادی در آمریکا خریداری شدند. این رقم ناوگان وسایل نقلیه‌ی بدون ‌سر‌نشین مورد استفاده‌ی دولت ایالات متحده‌ی آمریکا را که برای منظور‌های متفاوت به کار برده می‌شوند، دربر نمی‌گیرد؛ ازجمله برای بمباران‌ کردن تروریست‌های یمن، جلوگیری از ورود پناه‌جویان غیر‌قانونی از مکزیک، نظارت بر جاری ‌شدن سیل بر اثر توفان در ایالت تگزاس و گرفتن دزدان دام‌ها در ایالت داکوتای شمالی. درضمن هزاران دستگاه جاسوسی هوابرد مورد استفاده‌ی کشور‌های دیگر – ازجمله روسیه، چین، و کره‌‌ی شمالی – را نیز شامل نمی‌شود.