۱۵ سال از آخرین بازدیدمان از باغهای ملکه میگذشت. ما روی طوقی از جزایر سنگی و مرجانی، جزیرکهای پوشیده از کرنا و تپههای دریایی در فاصلهی حدودا ۸۰ کیلومتری سواحل کوبا، حیاتوحشی دریایی را کشف کرده بودیم که با موجودات فراوان و گوناگونش ما را شگفتزده کرد.

ما با نگرانی بابت تاثیرات عواقب آتی و تغییرات آبوهوایی بر این پارک ملی که حال تقریبا ۲۲۰۰ کیلومتر مربع را پوشش میدهد، به کوبا برگشتیم. در اولین نوبت غواصی در گسترهی وسیعی از مرجانهای شاخالک شیرجه زدیم، گونهای بهشدت در آستانهی انقراض که در تمام منطقهی کاراییب تقلیل یافته است. ما سر از بیشهای انبوه درآوردیم، و از دیدن ماهیهای گرانت (سنگسرها – grunts) و سرخوها (Sanppers) در میان شاخههای بزرگ مرجانی، که مانند صندلیبازی برای باز کردن راه خود به هم تنه میزدند، متحیر ماندیم. امیدوار بودیم دقیقا همین را ببینیم؛ انگار درون یک کپسول زمان مایع به دنیای مرجانهای مملو از ماهی برگشته بودیم؛ همان تصویری که دهها سال پیش از دریای کاراییب داشتیم.

نوئل لوپز، استاد غواصی که ۲۰ سال را میان این آبها گذرانده، ما را به میان تپههای عمیقتر هدایت کرد که در آنجا با چهار گونه ماهی هامور، ازجمله ماهی گولیات به بزرگی یک اجاق گاز، روبهرو شدیم. به نظر میرسید تعداد ماهیهای بزرگ و کوسهها از زمان اولین بازدیدمان بیشتر شده بود.

فابین پینا آمارگوس، دانشمند علوم دریاها، بر این نکته تاکید میکند که دلیل شکوفایی این واحه در اقیانوس این است که کوبا بهطور جدی مناطق حفاظتشده را حفظ میکند، مواد مغذی و لاروها هم توسط جزرومد و جریانات آبی تامین میشوند. این زیستبوم دریایی تا حال در مقابل سفید شدن مرجانها ایستادگی کرده، اما با گرم شدن، اسیدی شدن و بالا رفتن سطح آب اقیانوسها، این زیستبوم با همان خطراتی مواجه است که دیگر تپههای دریایی را تهدید میکند.