پابلو پیکاسو از آغاز به‌عنوان یک کودک بااستعداد تا سال­‌های آخرش که نقاشی­‌های تفنگ­دارها و گاوبازها را کشید، سرنوشتش عظمت هنری بوده است، و گذارش به دنیای نبوغ به­سان رنگ روی بوم کاملا تثبیت‌شده است. پیکاسو همه­‌ی خصلت‌های مورد نیاز را داشت؛ خانواده‌ای که اشتیاق خلاقانه­‌ی او را پرورش داد، کنجکاوی روشن‌فکرانه و عزم راسخ، چندین گروه از همتایان که الهام­‌بخش بودند، خوش‌اقبالی او برای به ‌دنیا آمدن در زمان‌ه­ای که ایده­‌های جدید در علوم، ادبیات و موسیقی به کار او انرژی بخشید و ورود رسانه­‌های ارتباط جمعی که او را به شهرت رساند. برخلاف نابغه­‌های خلاقی که در جوانی مردند – همچون سیلویا پلث در ۳۰ سالگی، ولفگانگ آمادئوس موزارت در ۳۵ سالگی، وینسنت ونگوک در ۳۷ سالگی – پیکاسو تا سن ۹۱ سالگی زندگی کرد. زندگی او نه‌تنها به‌شدت پرثمر بود، بلکه طولانی نیز بود.

 

پابلو پیکاسو در ۲۵ اکتبر سال ۱۸۸۱ در مالاگای اسپانیا به دنیا آمد. هنگام تولد به حدی بی‌حال بود که بیم آن می­رفت که مرده‌ است. پیکاسو می­گوید با پُک سیگاربرگ عمویش سالوادور جانی تازه در او دمیده شد. مکان­‌های تاریخی دوران کودکی هنرمند در این شهر مدیترانه­‌ای امروز هم­چنان پر از شور زندگی است. در کلیسای سانتیاگو، جایی­ که پیکاسو را با آب مقدس غسل تعمید دادند، یک گروه کُر آهنگ «رویای غیرممکن» را از مجموعه­‌ی Man of La Mancha می­‌خواند. در میدان دو-لا-مرسید، جایی­ که پیکاسو اولین طراحی­‌هایش را روی خاک بیرون خانه ترسیم کرد، پر از جنب‌وجوش توریست­هایی است که اگر دوست داشته ‌باشند، می­‌توانند یک برگر به نام هامبورگسا پیکاسو به قیمت ۱۲ یورو (۱۵ دلار) سفارش دهند. کبوترها روی سنگ­‌ها فرود می­‌آیند؛ آب­‌های دریای آلبوران به خط ساحلی می­‌زنند، و کولی­‌ها، مثل آن­‌هایی که به پیکاسوی جوان یاد دادند دود سیگار را از دماغ بیرون دهد و فلامنکو برقصد، هم­چنان در خیابان­‌های مالاگا آمدوشد می­‌کنند.

 

نوه­ی پیکاسو، برنارد رویز-پیکاسو، درحالی­که در حیاط موزه­ی پیکاسو در مالاگا نشسته و از یک فنجان قرمز جرعه‌­ای چای می­‌نوشد، توضیح می­‌دهد که چگونه این تاثیراتِ اولیه هنر پیکاسو را شکل دادند. او می­‌گوید همه چیزِ این مکان سرشار از تاریخ و حس است. تمدن­‌ها روی خاکی که پیکاسو قدم‌ می‌زده،‌ با هم تلاقی داشته‌اند؛ فینیقی­‌ها، رومی­‌ها، یهودی­‌ها، موروها، مسیحی­‌ها و اسپانیایی­‌ها. هوا پر از بوهای خوش بود. برنارد به درخت پرتقال آن نزدیکی اشاره می­‌کند و می­‌گوید پیکاسو از رنگ میوه­‌ها، از گل­‌های بنفشی که درختان نورای اسپانیا را می­‌پوشانند و از سنگ­‌های بژ و سفید رنگ القصبه مربوط به قرن یازدهم در مالاگا، که روی تپه­ی گیبرالفارو در چند قدمی موزه قرار دارند، الهام گرفته است.

برای مطالعه متن کامل این مقاله به شماره ۶۵ مجله نشنال جئوگرافیک فارسی مراجعه کنید.