تغییرات آب‌وهوایی جهانی دریاچه‌ها را سریع‌تر از اقیانوس‌ها و هوا گرم می‌کند. این گرما باعث تسریع تبخیر شده، و همراه با سوء‌مدیریت انسان‌ها دست به یکی کرده و کمبود‌های آب، آلودگی و از دست رفتن زیستگاه پرندگان و ماهیان را تشدید می‌کند. کاترین اورایلی، زیست‌شناس آبزیان در دانشگاه ایالتی ایلینوی و دستیار پروژه‌ی «مطالعه‌ی دریاچه‌های سراسر جهان» می‌گوید: با این که «اثرات تغییرات آب‌وهوایی همه جا دیده می‌شوند، اما در همه‌ی دریاچه‌ها به یک شکل نیستند

دریاچه‌ها در این دنیایی که درحال گرم ‌شدن است، با چالش‌های زیادی مواجه‌اند. اما بدترین چالش متوجه حوزه‌های زه‌کشی بسته است که آب‌ از آن‌ها به دریاچه‌ها راه می‌یابد، اما خارج نمی‌شود و به رودخانه‌ها یا دریا نمی‌ریزد. این حوضه‌های بسته، معمولا کم‌عمق و شور هستند و در برابر اختلال فوق‌العاده حساس‌اند. ناپدید‌ شدن دریاچه آرال در آسیای مرکزی مثال بارز و فاجعه‌بار آن اتفاقی است که می‌تواند برای این نوع آب‌های داخل خشکی بیفتد. مقصران اصلی مورد اخیر پروژه‌های آبیاری جاه‌طلبانه مقامات شوروی بودند که باعث انحراف رودخانه‌های تغذیه‌کننده‌ی آن دریاچه شدند.

دریاچه‌ی ارومیه در ایران، بعد از دریای خزر، زمانی بزرگ‌ترین دریاچه‌ی آب شور در خاورمیانه بود. اما در طول ۳۰ سال اخیر ۸۰ درصد کوچک‌تر شده است. فلامینگو‌هایی که از آرتمیا تغذیه می‌کردند، اکثرا دیگر نیستند. همین‌طور پلیکان‌ها، حواصیل و اردک‌ها. تنها اسکله‌هایی که به جایی منتهی نمی‌شوند و لاشه‌ی پوسیده‌‌ی کشتی‌های به‌گل‌نشسته و بستر سفیدِ خشک و نمک‌پوش دریاچه باقی‌ مانده است. باد از جهات مختلف به روی دریاچه می‌وزد و نمک‌ها را روی مزارع اطراف می‌پاشد. این امر باعث ناباروری تدریجی خاک می‌شود. توفان‌های گرد و غبار نمک‌اندود و مضر روی چشم‌، پوست و ریه‌‌ی مردم ساکن تبریز هم تاثیر گذاشته‌اند. این شهر بیش از ۱/۵ میلیون نفر جمعیت داشته و ۹۰ کیلومتر با دریاچه فاصله دارد. آب‌های فیروزه‌ای و زیبای دریاچه‌ی ارومیه هم طی سال‌های اخیر به رنگ سرخ درآمده است. دلیلش باکتری‌ها و جلبک‌هایی هستند که بر اثر بالا ‌رفتن میزان شوری و نفوذ نور خورشید در آب‌های کم‌عمق رشد کرده و رنگ آب را تغییر می‌دهند. بسیاری از گردشگران سابق دریاچه که  زمانی برای حمام‌های درمانی می‌آمدند، حال از آن دوری می‌کنند.

تغییرات آب‌وهوایی باعث تشدید خشک‌سالی‌ها و بالا ‌رفتن درجه‌ی حرارت تابستان‌های داغ اطراف دریاچه‌ی ارومیه شده و سرعت تبخیر آب را بالا می‌برند. اما این‌ها تنها یک طرف قضیه است. در اطراف دریاچه‌ی ارومیه هزاران حلقه چاه غیر‌قانونی و تعداد کثیری سد و طرح آبیاری به راه است که آب را از  رودهای فرعی منطقه به سمت مزارع پرورش محصولاتی چون سیب، گندم و گل آفتاب‌گردان هدایت می‌کند. نگرانی کارشناسان این است که دریاچه‌ی ارومیه هم مانند دریاچه‌ی آرال قربانی بهره‌برداری بیش از حد از آب شود. به‌نظر می‌رسد صدای اعتراض به تهران رسیده است. جهت احیای دریاچه‌ی ارومیه با رها کردن آب بیشتر از سدها، بهینه‌سازی سیستم‌های آبیاری و کاشت محصولاتی که کمتر به آب نیاز دارند، حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، به پرداخت پنج میلیارد دلار متعهد شده ‌است. با وجود روابط تنش‌آمیز بین ایران و ایالات متحده‌ی آمریکا طی چندین دهه‌ی اخیر، دانشمندان هر دو کشور در زمینه‌‌ی روش‌های احیای دریاچه‌ی ارومیه و دریاچه‌ی گریت سالت لِیک آمریکا فرصت تبادل ‌نظر داشته‌اند. هیچ‌کدام از این کشور‌ها نمی‌خواهند دریاچه‌های نمکشان به سرنوشت دریاچه‌ی پوپو دچار شوند.