در فاصلهی ۶۰ کیلومتری شمال شرقی بوستون هاربر، شش عدد نهنگ سئی (Sei Whale) که در معرض خطر انقراض هستند، جنبوجوش میکنند و میتازند، با شکمهایی سفید و براق که در آبهای تیرهی اقیانوس اطلس شمالی کاملا به چشم میآیند. با هر خیز، آروارههای عظیم منقارمانند خود را میگشایند و تودههای بزرگی از پاروپایان را میبلعند. در سمت چپ کشتی تحقیقاتی پِلَن بی، که توسط یک فرد خیر به نام تد ویت اداره میشود، یک دسته شاه‌‌ماهی که در تعقیب همان سختپوستان هستند، سطح آب را مواج کردهاند. همزمان، روی یک ستیغ سنگی در عمق ۱۵ متری سطح آب، دانشمندان این کشتی در حال مشاهدهی ماهیهای پولاک، کاد و کونر هستند که در میان نوارههای درازی از کتانجک طلایی در حال غذا خوردن هستند.

کَشِز لِج مرتفعترین کوه زیرآبی در خلیج مین است، و سفرهای مملو از غذای رنگارنگ محسوب میشود. زمانی که جریان مد بر سطح خطالراس گرانیتی و برآمدگیهای مسطح آن سرریز میشود، امواجی از آبهای گرم سطحی مملو از پلانکتونها را به اعماق روانه میکند. امواج پایینرونده موجب میشوند ماهیهای قعرآبی بتوانند مانند ماهیهای شناور در عمق میانی و نهنگها، هرینگها و مرغان ماهیخوار در سطح آب، از این خوان نعمت برخوردار شوند و شکمی از عزا درآورند. جزرومد آب و ویژگیهای جغرافیایی در اینجا دست به دست هم دادهاند تا ردپایی از گذشتهی غنی خلیج مین را که قبل از نابود شدن در اثر شدت ماهیگیری وجود داشت، حفظ کنند.

جان ویتمن، یک زیستشناس دریایی از دانشگاه براون که این نقطه پرجنبوجوش را به مدت بیش از سه دهه مورد مطالعه قرار داده است، میگوید: «کشز اساسا یک ماشین زمان است که ما را به منطقهی ساحلی نیوانگلند در چهارصد سال پیش میبردسیلویا ارل، اقیانوسشناسی که جزو تیم محققان مقیم نشنال جئوگرافیک است، از کشز با عنوان «یلواستون اقیانوس اطلس شمالی» نام میبرد؛ یک گنجینهی آمریکایی که ارزش حفاظت شدن دارد، اگرچه نتوان سوار بر ماشینهای سیاحتی از آن بازدید کرد.

از زمان تئودور روزولت، ایالات متحده بیش از ۱۲۰۰ منطقهی حفاظتشدهی دریایی را معین کرده است. این مناطق وسعتی حدود یکچهارم کل دریاهای ایالات متحده را شامل میشوند. اما به گفتهی رابین کاندس کریگ، یک متخصص اقیانوس و استاد حقوق دانشگاه یوتا، این مناطق نمیتوانند موجب توقف روند سریع تخریب حیات دریایی شوند.

اما ترغیب کردن مردم و سیاستمداران به اینکه مناطق دریایی وسیعتری را تحت محافظت قرار دهند، یک چالش ویژه نیز به همراه دارد: اگرچه این مناطق نیز، همانند پارکهای ملی در خشکی، متعلق به همهی مردم آمریکا هستند، اما تعداد اندکی این امکان را خواهند داشت که شخصا این مناطق را ببینند. میتوانیم در گرند کنیون به راهپیمایی بپردازیم، اما برای بازدید از منطقهی حفاظتشدهی «درهها و کوههای دریایی شمال شرق» در امتداد و فراسوی لبهی فلات قاره نیاز به زیردریایی داریم. سال گذشته بیش از چهار میلیون نفر از یلواستون بازدید کردند، و برخی از آنها حتی تا محلی که گاومیشهای بایسون هستند هم جلو رفتند (که البته کار خوبی نیست). اما بیشتر آمریکاییان هرگز در کنار یک نهنگ سئی در منطقهی کشز به شنا نخواهند پرداخت، مگر به صورت نیابتی و از خلال تصاویر ضبطشده به وسیلهی دانشمندان و نیز تصویربرداران نشنال جئوگرافیک.