ما به علت محدودیت‌های گرانشی و زیست‌شناختی نمی‌توانیم به‌راحتی قدم بیرون زمین بگذاریم، ورای آن برویم یا از آن دور شویم. برای بیشتر انسان‌ها، زندگی به‌طرز گریزناپذیری محدود به زمین است. حتی حالا، پس از حدود شش دهه سفر فضایی انسانی، فقط تعداد اندکی به مدار زمین رفته‌اند و سرک کشیدن خورشید از پشت انحنای افق را تماشا کرده‌اند. از سال ۱۹۶۱ تا کنون، تنها ۵۵۶ نفر این تجربه‌ی منحصربه‌فرد را داشته‌اند. تعداد کمتری، فقط ۲۴ نفر، زمین را درحالی‌که در دوردست‌ها کوچک و کوچک‌تر شده، تا حدی که به کوچکی صفحه‌ی ساعت مچی شده، نگریسته‌اند. و فقط شش نفر پشت سمتِ دورتر ماه [نسبت به زمین] کاملا تنها بوده‌اند و درحالی‌که در دریایی عمیق و بی‌انتها و پرستاره پیش می‌رفته‌اند، نمای سیاره‌مان را از دست داده‌اند.

سفر فضایی ذاتا چیزی غیرطبیعی است. به‌‌هرحال فیزیولوژی ما به‌طور خاص برای بقا روی این سیاره تکامل یافته است، نه بر فراز آن. شاید به این دلیل توصیف تجربه‌ی مشاهده‌ی زمین از فضا ممکن است برای فضانوردان دشوار باشد.

دیدن زمین از فضا می‌تواند جهان‌بینی فرد را تغییر دهد. فضانورد آمریکایی، نیکول استات، دو بار با فضاپیمای دیسکاوری به فضا پرواز کرد و با انگیزه‌‌ای جدید برای به تصویر کشیدن منظره‌ی زمین از فضا در قالب اثری هنری بازگشت. فضانورد کانادایی کریس هدفیلد می‌گوید حین گردش در مدار زمین حس کرده بیش از هر زمان دیگر با مردم روی زمین مرتبط است.

تمایل به محافظت از این سیاره بین کسانی که آن را ترک کرده‌اند، به‌وضوح متداول است. گنادی پادالکا، کیهان‌نورد روسی، نسبت به هر فرد دیگری مجموع روزهای بیشتری در فضا مانده است. افسون سفر فضایی ۲۸ سال او را در این شغل نگه داشت، اما چیزی حتی قوی‌تر از جاذبه او را همیشه به خانه [زمین] برگرداند.

او می‌گوید: «ما به لحاظ ژنتیکی به این سیاره مرتبط هستیم. و تا آن‌جا که می‌دانیم، زمین به لحاظ توانایی در حمایت از حیات به شکلی که ما می‌شناسیم، منحصربه‌فرد است. ستاره‌شناسی در دهه‌ی گذشته به ما نشان داده است که میلیاردها جهان دیگر در کهکشان راه شیری وجود دارند، اما جزئیات خاص زمین‌شناختی، اکولوژیک، و زیست‌شناختی، این صخره‌ی عجیب [زمین] را تنها سیاره‌ی در دسترس و کاملا مناسب برای سکونت انسان می‌کند.

واقعا هیچ‌جا خانه‌ی آدم نمی‌شود.