بخش های همایش:

۱. مهندس شهاب‌الدین ارفعی
معماری تیموری (مسجد جامع سلطان قابوس/ صحارـ پادشاهی عمان)
این مسجد با هویت معماری تیموری در حوزه جغرافیای خراسان بزرگ، در برگیرنده مجموعه فاخری از آرایه‌های معماری و تزئینات متعلق به آن دوران است که در شهر صحار احداث شده و در سال ۲۰۱۶ به بهره‌برداری رسیده‌است و هم‌اکنون یکی از مراجع قابل اتکا در این حوزه محسوب می‌گردد.
مشاور ارائه معماری مسجد، شرکت ایرانی مهندسان مشاور ارگ بم کرمان و مجری حوزه قابل ملاحظه‌ای از آرایه‌ها، شرکت عمانی شمسیان در حوزه‌های هنری است.
مستند‌سازی تصویری از اقدامات نیز توسط آقای جاسم غضبانپور از انتشارات تیس انجام شده‌است.
گزارش اجمالی روند طراحی و اجرا برای ارائه در مراسم برنامه‌ریزی شده‌است.

۲. مهندس بابک زیرک
پیش درآمدی بر شناخت قنات یا کاریز ایرانی
قنات ایرانی را شاید بتوان یکی از بزرگترین ابداعات بشر در حوزه فرهنگی و جغرافیایی ایران در عهد کهن به‌شمار‌آورد .
تمدن‌های بزرگ و شاخص جهان از چندین هزاره قبل در کنار جریان‌ها و منابع سرشار آب شکل گرفته‌اند، اما تمدن و فرهنگ کهنسال ایران نه در جوار خلیج فارس و نه در کرانه‌های دریای مازندران، بلکه در میانه فلات خشک و پهناور این سرزمین با علم به اینکه از منابع زیرزمینی می‌توان آب استحصال نمود بدرستی شکل‌گرفته و هزاره‌ها به بقاء خود ادامه داده است .
این شیوه بدیع از طریق ایرانیان به دورترین نقاط جهان راه یافته‌است ، چنانکه در چین هنوز هم به اسم ایرانی و اصیل خود کاریز نام گرفته، تکنولوژی احداث آن‌ها از سوی دیگر از طریق کرانه‌های جنوبی مدیترانه به اسپانیا راه یافته و سپس با کاشفان قاره جدید به آمریکا رفته و مورد استفاده قرار گرفته‌است تا بدانجا که نمونه‌هایی از آن در آمریکای شمالی و در شیلی وجود داشته است .
شاه بیت احداث قنات‌ها و بدست آوردن آب پاکیزه و مکفی از قعر زمین در شیوه یافت منابع زیرزمینی آب و حفر تعداد بیشماری چاه و احداث کانال زیرزمینی بسیار طویلی است که با محاسبات دقیق در مورد مسیریابی ، تعیین شیب لازم و نحوه کنترل میزان خروجی آب نهفته‌است .
این مطلب که ایرانیان شبکه‌هایی زیرزمینی را برای دستیابی به آب با طولی بیش از ۰۰۰/۳۰۰ کیلومتر یا به بیانی معادل فاصله زمین تا کره ماه را در زیر زمین سرزمین خود بنا کرده اند، خود از شاهکارهای بی‌مانند دانایی و خرد بشری و کلید بقای مردم این مرز و بوم است .

۳. نازیلا ناظمی
نگاهی به دانش نجوم در ایران باستان ( ابزار نجومی : تخت تاقدیس یا اولین آسمان نما)
با توجه به زمان برنامه : در آغاز نگاهی گذرا داشته‌باشیم به اولین قدم‌ها در نگاه به آسمان. در اینجا به تمدن‌های اقوام بومی ساکن در ایران و آثار به جای مانده از آنان که می‌تواند نشانه‌ای از نگاه جدی آنان به آسمان باشد، می‌پردازیم. استفاده از آسمان برای سنجش زمان (گاهشماری‌های اولیه) و به دنبال آن وارد دوره تاریخی می‌شویم و ردپای دانش نجوم را در دوره مادها تا ساسانیان جستجو می‌کنیم. از مغان طالع بین و خوابگزار تا رویارویی منجمین ایران با دانشمندان نجومی میان رودان (بابلی‌ها و سومری ووو) الواح نجومی دوره هخامنشی که دربابل یافت شده و به نام الواح نجومی شناخته می‌شوند. آشنایی با نجوم و دانش یونانی در طی دوره سلوکی و اشکانی و بالاخره دوره ساسانیان. ساخت ابزار و آلات نجومی و شاخص‌ترین آن‌ها آنچه به نام تخت تاقدیس شهرت دارد. عقیده ما براین است که نه به گستردگی افسانه‌ها، اما وجود چنین سازه‌ای در این دوران دور از تصور نیست. آنچه مورخین اسلامی می‌گویند و توصیفات منابع یونانی و رومی را نمی‌توان نادیده گرفت. باید توجه داشت از آنجایی که تاریخ و باستانشناسی هر روز در پی یافتن منابع و آثار جدیدی است، بنابراین هرگز به عنوان یک مورخ یا باستانشناس یا نمادشناس نمی‌توانیم با قاطعیت مساله‌ای را رد یا به طور دقیق و یقین تایید‌کنیم. ما در تاریخ با یک فرمول ریاضی روبرو نیستیم و نمی‌توانیم بگوییم چون راه حل آن را یافتیم دیگر کار تمام و برویم برای حل مساله بعدی. ابزار نوین منجربه کشفیات جدیدی می‌شوند که می‌توانند پرده از بسیاری مجهولات تاریخی بردارند. امروز با توجه به یافته‌های جدید شاید بتوانیم کارکرد سازه‌ای مانند تخت تاقدیس را توضیح دهیم.