صحبت‌کردن درباره‌ی عملکرد انسان باید با احتیاط فراوان صورت بگیرد. آیا می‌توانیم آن‌چه را که می‌بینیم باور کنیم؟ در سال ۱۹۸۸ از رکورد جهانی دو ۱۰۰متر بن جانسون دونده‌ی کانادایی شگفت‌زده شدیم ــ تا این‌که نتیجه‌ی آزمایش مربوط به مصرف داروی تقویت‌کننده‌ی عملکرد مثبت شد و مدال طلایش را از او گرفتند و او را از مسابقات المپیک تابستانی در شهر سئول اخراج و راهی خانه کردند. عصر دوپینگ در ورزش سی سال بعد هم هنوز به قوت خود باقی است: از نمونه‌های آن می‌توان از لنس آرمسترانگ، دوچرخه‌سوار آمریکایی، ماریون جونز، ستاره‌ی آمریکایی دو و میدانی، هیات المپیک روسیه، نام برد ــ لیست متخلفان همچنان ادامه دارد.

 

اما بیایید روی نکات مثبت فناوری‌های ورزشی تمرکز کنیم که به روش‌های آموزش به ورزشکاران پارا‌لمپیک هم قوت بخشیده‌اند.

 

دانل آمستد اسکی‌باز که اختلال بینایی دارد، سه بار در مسابقات پارالمپیک شرکت کرده و در ورزشی که سرعت ورزشکارانش می‌تواند به ۱۱۰ کیلومتر در ساعت برسد برنده سه مدال برنز شده است. او در یک تونل باد آموزش می‌بیند و با کمک یک راهنمای دیداری روی حرکات آئرودینامیک خود کار می‌کند. او در طول مسابقات پشت سر مربی خود حرکت می‌کند و از طریق هدفون با او در ارتباط است. او با کمک تمرینات مزبور در تونل موفق شد روی تکنیک‌های اسکی خود کار کند و سرعتش را بالا‌تر ببرد.

 

در همین احوال، مربیان و ورزشکاران در حال به چالش کشیدن پیش‌فرض‌های قدیمی در زمینه‌ی آموزش هستند.

 

مایکل اندرو، ۱۹ ساله، در تاریخ مسابقات شنای ایالات متحده آمریکا بیشترین تعداد رکورد‌ مسابقات ملی رده‌ی سنی را شکسته و ۲۲ رکورد ملی را از آن خود کرده است. او و پدرش پیتر، که مربی‌ او نیز هست، به یک روش آموزش غیر‌متعارف موسوم به آموزش مسابقه‌ی سرعت مسافت کوتاه (USRPT) اعتقادی راسخ دارند. اندرو با سرعت در فواصل کوتاه شنا می‌کند و به ذهن و بدنش آموزش می‌دهد تا همیشه روی دور تند حرکت کنند. در گذشته، شناگران برجسته با تمریناتی چون طی‌کردن فواصل طولانی با سرعت پایین‌تر، روی استقامت خود کار می‌کردند. این رویکرد بحث‌برانگیز باعث شده‌است تا اندرو یکی از امیدهای مسابقات المپیک سال ۲۰۲۰ باشد و حال دارد میان برجسته‌ترین مربیان شنای ایالات متحده و دیگر نقاط دنیا جذابیت پیدا می‌کند.

 

اندرو می‌گوید: «همه‌ی کار‌های ما مبتنی بر علم هستند؛ برای اثبات کارمان داده‌های معلومی داریم. مغز و بدنمان تمام این حرکات را مانند یک کامپیوتر کدگذاری خواهد کرد. وقتی سعی داری با سرعت بالا شنا کنی، نمی‌توانی با سرعت پایین آموزش ببینی.»

 

برای مطالعه نسخه کامل این مطلب به شماره ۶۶ مجله نشنال جئوگرافیک فارسی مراجعه کنید.