خانه‌ای که در آن با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی می‌کرد روی زمینی ساخته شده بود که پدربزرگش، کهنه سرباز جنگ ویتنام، روزی در آن چغندر و پیاز برداشت می‌کرد. وقتی فرناندز ۱۹ ساله شد، برای شورای شهر انتخاب شد. در اولین روز کاری‌اش، در سال ۲۰۱۵، از پله‌های جایگاه در شهرداری شهر ویلدر بالا رفت و در کنار چهار عضو دیگر شورا نشست. یک خبرنگار محلی متوجه چیزی شد که کمتر کسی به آن توجه کرده بود: هر پنج اسم نوشته‌شده روی پلاکِ اسم اعضای شورا اسپانیایی بودند: المازان، ریورا. گودینا، گارسیا، فرناندز. این موضوع به‌سرعت در رسانه‌های کشور مورد توجه قرار گرفت. برای اولین بار در طول تاریخ آیداهو ــ ایالتی که سفیدپوست‌های غیر اسپانیایی‌تبار ۸۲ درصد جمعیت آن را تشکیل می‌دهند ــ رای‌دهندگان یک شورای شهر تماما لاتین‌تبار انتخاب کرده‌ بودند.

 

فرناندز که در سال ۱۹۹۶ در خانواده‌ی به‌دنیا آمده بود که کارگر مزرعه و اصالتا مکزیکی بودند، از سنین کودکی می‌شنید که او را لاتینو [لاتین‌تبار] می‌خوانند. این واژه در دهه‌های آخر قرن بیستم و برای گروه‌بندی مردم اقوام مختلف با وراثت اسپانیایی، عمومیت یافت: مهاجران کوبایی و گواتمالایی، شهروندان متولد آمریکا با ریشه‌هایی در پورتوریکو و پرو، و بسیاری اقوام دیگر.

 

فرناندز برای برخی از گزارشگرهایی که از شهرهای دیگر به دیدن او آمده‌اند توضیح می‌دهد: «ویلدر شهر کوچکی است، و شهر آرامی است. اوایل صبح و اواخر غروب مزارع را می‌بینید و… مردمی که کار می‌کنند. اغلب آنها لاتین‌تبارند، عمدتا با پیشینه‌ی مکزیکی.»

 

ویلدر، شهری که اکنون سه‌چهارم جمعیت آن را لاتین‌تبارها تشکیل می‌دهند، به نماد تاثیر فزاینده‌ی لاتین‌تبارها در آمریکا تبدیل شده است.

 

هر روزه باقی قسمت‌های ایالات متحده کمی بیشتر به ویلدر شبیه می‌شود. جمعیت لاتین‌تبارهای ایالات متحده از سال ۱۹۷۰ تا کنون شش برابر شده است، و بر اساس اطلاعات اداره‌ی آمار ایالات متحده، در سال ۲۰۱۶ به عدد تقریبی ۵۷/۴ میلیون، یعنی حدود ۱۸ درصد جمعیت، رسیده است. در بیشتر جاهایی که مردم محلی [سفیدپوست‌های غیراسپانیایی‌زبان] می‌گویند که «حس می‌کنند» فرهنگ نسبت به نسل قبل تغییر کرده، لاتین‌تبارها دلیل آن هستند: آنها بیشتر از هر گروه دیگری مسئول تغییرات جمعیتی در ایالات متحده هستند.

 

به دلیل این افزایش جمعیت، ایالات متحده تا اواسط  قرن ۲۱ به یک کشور «اکثریتِ اقلیت» تبدیل می‌شود. این تغییر جمعیتی شدید در کشور موجب بروز خشم و درگیری شده است، شرایطی که برخی سیاستمداران فرصت‌طلب و مفسران محافظه‌کار رسانه‌ای با قربانی جلوه‌دادن سفیدپوست‌ها در کشوری با تنوع فزاینده‌ی قومیتی، به آن دامن زده‌اند. این منتقدین، از جمله رییس‌جمهور ترامپ، اغلب، لاتین‌تبارها را این‌گونه جلوه می‌دهند: اعضای گروه‌های شرور، شغل‌دزدهایی که علاقه‌ای به یادگیری زبان انگلیسی ندارند، و مهاجرین غیرقانونی که به ایالات متحده می‌آیند و بچه‌هایی به دنیا می‌آورند که به‌اصطلاح لنگر آنها می‌شوند، بچه‌هایی که هنگام تولد شهروند ایالات متحده هستند. خشم [سفیدپوستان] نسبت به مهاجرت‌های غیرقانونی به تغییرات سیاسی دامن زد و ترامپ را به کاخ سفید برد ــ اغلبِ حدود ۱۱ میلیون مهاجر غیرقانونی در ایالات متحده لاتین‌تبار هستند.

 

اغلبِ لاتین‌تبارهای شهر ویلدر به شما خواهند گفت که همیشه با همسایگان سفیدپوست خود روابط خوبی داشته‌اند. به شما خواهند گفت که از سال ۲۰۱۶ که ترامپ بر سر کار آمده تغییر زیادی اتفاق نیفتاده است. این‌جا مردم قدر کسانی که ریشه‌ی مکزیکی دارند را می‌دانند چون بدون آنها اقتصاد کشاورزی نمی‌توانست وجود داشته باشد.

 

آدریان گنزالز، ۴۰ ساله، به من گفت: «این‌جا همیشه به شهر مکزیکی‌ها معروف بوده.» او در تگزاس به‌دنیا آمد، در خانه به زبان اسپانیایی، و در مدرسه انگلیسی صحبت می‌کرد، و به آیداهو آمد تا به اقوام مکزیکی‌ـ‌آمریکایی خود که در مزرعه کار می‌کردند ملحق شود. او می‌گوید: ما پیاز می‌چیدیم، کاکل ذرت می‌کندیم، و نهال‌های چغندرقند را تُنُک می‌کردیم.

 

نیاز مشابهی به کارگر موجب بروز تغییرات جمعیتی و فرهنگی در مناطق غیرشهری سرتاسر کشور شده است. و شهرهای بزرگ از قبیل میامی، نیویورک، هیوستن، شیکاگو، و لس‌آنجلس درحال حاضر محل سکونت میلیون‌ها لاتین‌تبار است که شرایط اقتصادی متفاوتی دارند و، همان‌طور که در ویلدر اتفاق افتاده، انواع نقش‌های رهبری در اجتماع خود را به‌عهده می‌گیرند.

 

من فرزند یک خانواده‌ی مهاجر گواتمالایی هستم و در لس‌آنجلس بزرگ شدم، جایی‌که امروزه لاتین‌تبارها بزرگترین گروه جمعیتی را تشکیل می‌دهند. ساکنان لاتین‌تبار لس‌آنجلس هم، مثل اهالی ویلدر، حین صحبت کردن از کلمات اسپانیایی زیادی استفاده می‌کنند، حتی اگر انگلیسی زبان مادری‌شان باشد. آنها با لوبیا و ذرت ماسا غذاهای محلی درست می‌کنند که یادآور خانه و دوران کودکی است؛ آنها برای عبادت دیُس [خدا] به کلیسا می‌روند و دخترانشان را میحا (واژه‌ای مرکب از دو کلمه‌ی می و ایحا، به معنی دخترم) صدا می‌زنند.

 

لاتین‌تبارهای لس‌آنجلس رای هم می‌دهند، و نماینده‌هایی که موافقِ مهاجران هستند را انتخاب می‌کنند و کمک می‌کنند کالیفرنیا در بین پنجاه ایالت آمریکا بزرگ‌ترین حامی حزب دموکرات‌ باشد. (کالیفرنیا یک‌بار رونالد ریگان را به‌عنوان فرماندار انتخاب کرد.)

 

طی چندین دهه سنت‌هایی همچون سینکو دی مایو را دیده‌ام که در سرتاسر کشور، از جمله در شهرهای مرکزی کشور همچون گاردن‌سیتی، کانزاس؛ لکسینگتون، نبراسکا؛ و ویلدر، آیداهو گسترش یافته‌اند.

 

شورای شهر ویلدر در مکانی که قبلا بانک بوده و در حال حاضر به‌عنوان شورای شهر استفاده می‌شود، جلساتش را تشکیل می‌دهد. اعضای شورا می‌گویند به‌ندرت در باب هویت فرهنگی بحث می‌کنند، اصلا اگر بحثی پیش بیاید.

 

شهردار الیشیا المازان، آرایشگری که از کودکی در کنار پدرش در مزارع آیداهو کار کرده، می‌گوید: «مردم از من می‌پرسند “به‌عنوان یک اسپانیایی‌تبار چطور می‌خواهی به اسپانیایی‌تبارها کمک کنی؟” «این چیزی نیست که ما دنبالش باشیم.» او توضیح می‌دهد که ماموریت او کمک به همه‌ی ساکنان ویلدر است.

 

با این حال، شهردار به پیشینه‌ی خود افتخار می‌کند. پدر اسپانیایی‌زبانش این را به او یاد داد: «به فرهنگ خودت افتخار و اعتماد کن … و هرگز [وقتی حق با توست] عقب‌نشینی نکن.»

 

برای مطالعه متن کامل این مطلب به شماره ۶۷ مجله نشنال جئوگرافیک فارسی مراجعه کنید.